Drugi Upadek Albo Godot, Akt III

Te same postaci pojawiające się na drodze. I choć akcja obejmuje zaledwie dwa dni, rozrastają się one do rozmiarów ludzkiego życia, może nawet całej historii ludzkości. Vladimir i Estragon ciągle czekają na Godota. Na skraju załamania nerwowego. Zniecierpliwieni. Trwają. I w końcu przychodzi dzień, kiedy wszystko się zmienia. Kiedy trzeba zawalczyć o swoją godność. Choćby to miało podważyć sens minionych czterdziestu lat. Trzeba przemówić własnym głosem.

Szwajcarska pisarka, uznając tekst irlandzkiego dramatopisarza za rodzaj „mitycznego modelu, podatnego na nieskończoną ilość kolejnych pomysłów i wariacji”, znalazła rozwiązanie inteligentne, a zarazem absolutnie teatralne. „Chciałam – pisała w krótkiej przedmowie do genewskiego wydania Drugiego upadku – oddać głos niejakiemu Estragonowi, który wywodzi się od postaci Becketta, ale który, doszedłszy do możliwych granic nadziei (lub beznadziei) przetrwania, zdobędzie się wreszcie na słowo potępienia, które stanie się dla niego – w konfrontacji z Autorem i z jego losem postaci scenicznej – jedyną możliwą formą wolności”.(…) Ile wart jest jednak bunt postaci, skoro nadal pozostają zaledwie wymysłem swego twórcy?

W głównych rolach występują Jerzy Stuhr i Jerzy Trela, którzy dokładnie czterdzieści lat temu po raz pierwszy spotkali się na scenie. Metafora świata – teatru zawarta w utworze zyska jeszcze jeden wymiar. Los postaci scenicznych zderzy się z losem dwóch wybitnych aktorów.

Spektakl, w którym biorą udział rektorzy PWST – Jerzy Trela i Jerzy Stuhr oraz wieloletni dziekan Wydziału Aktorskiego – Edward Dobrzański, został przygotowany przez studentów Wydziału Reżyserii Dramatu Jacka Jabrzyka i Jakuba Roszkowskiego, z okazji jubileuszu 60-lecia działalności krakowskiej Szkoły Teatralnej.